Wystawa „Śladami Asklepiosa i Paracelsusa”

Od poniedziałku (14.12.20)  naprzeciwko Sali Senatu na pierwszym piętrze Rektoratu możecie oglądać wystawę pt. „Śladami Asklepiosa i Paracelsusa”. Ekspozycja została przygotowana w oparciu o zbiory Muzeum Historii Medycyny WUM i ma w zamiarze ukazać dwa światy: medycyny i farmacji. Prezentowane na niej eksponaty zostały pogrupowane wg kilku grup tematycznych. W farmaceutycznej części wystawy pierwszy zespół stanowią pojemniki apteczne z 1 połowy XX wieku; korespondują z tym zespołem zestawy preparatów z surowcami roślinnymi używanymi do produkcji leków oraz gablota poświęcona sprzętowi laboratoryjnemu wykorzystywanemu w farmacji. Znajdują się tam także oryginalne pieczątki lekarskie oraz  recepty z okresu międzywojennego wraz z kilkoma przykładami leków – np. Neosalwarsan będący skutecznym środkiem na kiłę (przed upowszechnieniem się penicyliny). W sekcji medycznej można znaleźć narzędzia, tudzież przedmioty związane z okulistyką, chirurgią, laryngologią i kardiologią np. oryginalne okulary z czasów II wojny światowej oraz ciśnieniomierz (sfigmomanometr) do badania ciśnienia krwi z ok. 1900 roku. Wystawę uzupełniają kopie obrazów o tematyce medyczno –farmaceutycznej oraz dwa tonda z portretami Asklepiosa i Paracelsusa, będące  fragmentami szafy aptecznej z początków XX wieku.

Autorami wystawy są Krzysztof Schoeneich i Zuzanna Kamińska

Zdjęcia wykonał: Krzysztof Gardulski, Dział Fotomedyczny WUM

 

Wystawa na stulecie powołania Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego i otwarcia Warszawskiej Kliniki Dermatologicznej

Rok akademicki 2020/2021 to szczególny czas dla polskiej dermatologii. 100 lat temu powołano bowiem Polskie Towarzystwo Dermatologiczne (PTD) oraz otwarto w Warszawie przy ul. Koszykowej Klinikę Dermatologiczną. W nawiązaniu do tego okrągłego jubileuszu przygotowaliśmy wystawę prezentującą dzieje tych dwóch niezwykle ważnych dla polskiej medycyny instytucji. Prezentujemy na niej, obok siebie, sylwetki dwóch wybitnych warszawskich dermatologów: wybitnego teoretyka Franciszka Krzyształowicza – pierwszego kierownika Kliniki oraz Roberta Bernhardta – pierwszego prezesa PTD, ordynatora w Szpitalu św. Łazarza a przede wszystkim znakomitego klinicysty. W okresie międzywojennym często ze sobą rywalizowali, prowadzili spory naukowe, dzięki czemu nie tylko rozwijała się nad Wisłą tytułowa dziedzina medycyny, ale pojawić się też kolejni wybitni badacze, m.in. Stefania Jabłońska kontynuująca dzieło swoich poprzedników. Czytaj dalej Wystawa na stulecie powołania Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego i otwarcia Warszawskiej Kliniki Dermatologicznej

Wyróżnienie dla Muzeum Historii Medycyny w XIV edycji konkursu Wierzba 2020

Fot. ze zb. Muzeum Historii Medycyny WUM.

Szanowni Państwo,

pragniemy poinformować, że nasze muzeum uniwersyteckie zostało wyróżnione w XIV edycji konkursu „Mazowieckie Zdarzenia Muzealne – Wierzba” w kategorii „Najciekawsza wystawa- zorganizowana przez większe muzea”  za przygotowanie w 2019 r. wystawy pt. „Femina et Medicina. Portret Hygiei w tradycji akademickiej Warszawy”. Znaleźliśmy się w doborowym towarzystwie innych wyróżnionych stołecznych placówek muzealnych, m.in. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin oraz Muzeum Narodowego w Warszawie. Uroczystość wręczenia wyróżnień laureatom odbędzie się 14 września w Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu. Jest nam niezmiernie miło, że nasz projekt został doceniony, co dodatkowo motywuje nas do dalszej pracy.

Link do publikacji powystawowej: Femina et Medicina. Portret Hygiei w tradycji akademickiej Warszawy

Wystawa czasowa pt. „Pomiędzy Warszawą a Zakopanem. Legenda Tytusa Chałubińskiego”.

 

Wernisaż wraz z otwarciem nowej wystawy czasowej pt. „Pomiędzy Warszawą a Zakopanem. Legenda Tytusa Chałubińskiego” zaplanowany był na 23 marca 2020 roku. Ze względu na sytuację epidemiologiczną, Muzeum Historii Medycyny zdecydowało się na przesunięcie jej dostępności na moment, w którym sytuacja będzie bezpieczna dla zwiedzających. Wystawa będzie czekać na wszystkich gości, a zaprasza na nią Jego Magnificencja prof. dr hab. Mirosław Wielgoś, pod którego patronatem została przygotowana. Przedstawienie historii Tytusa Chałubińskiego ma być niejako impulsem do lepszego poznania jego niezwykłej sylwetki. Szerokie spektrum zainteresowań (od medycyny, przez botanikę i historię sztuki po taternictwo) pokazuje, że był człowiekiem bardzo dynamicznym i otwartym na otaczający go świat. Traktowanie pacjentów, bez względu na ich pochodzenie społeczne, z ogromną empatią i wyrozumiałością, może być wzorem dla każdego, nie tylko lekarzy.

Wystawa będzie otwarta do marca 2021 roku.

Partnerami wystawy są:
Muzeum Tatrzańskie im. Dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem
Zielnik Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego
Muzeum Geologiczne im. Stanisława Józefa Thugutta
Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego
Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie
Narodowe Archiwum Cyfrowe
Muzeum Narodowe w Warszawie
Towarzystwo Lekarskie Warszawskie
Fundacja Pokolenia Pokoleniom.

Autorami scenariusza wystawy są Kinga Warszawska i Adam Tyszkiewicz z Muzeum Historii Medycyny WUM.

Projekt graficzny wystawy: Piotr Berezowski.

Zdjęcia wykonał: Pan Krzysztof Gardulski – Dział Fotomedyczny WUM.

Wystawa pt. „Pomiędzy Warszawą a Zakopanem. Legenda Tytusa Chałubińskiego.”

Muzeum Historii Medycyny Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
informuje, że wszystkie wystawy są czasowo zamknięte. Miło będzie nam Państwa znowu gościć po ustabilizowaniu sytuacji związanej z zagrożeniem epidemiologicznym na nowej ekspozycji:

Pomiędzy Warszawą a Zakopanem. Legenda Tytusa Chałubińskiego.

Bohaterami legend byli zazwyczaj wojownicy, święci, postaci nieprzeciętne. Opowieści obecne w historii ludowej, początkowo przekazywane ustnie, były modyfikowane i niekiedy trudno dotrzeć do ich źródła. Kojarzą się raczej z metaforą niż faktem.

Ponad wiek temu żył pewien dobry doktor, który uratował lud górski od zarazy i nędzy. Swoją dobrocią obejmował też biedotę wielkiego miasta, a jedno miejsce jego działania było oddalone od drugiego o wiele kilometrów. Przemierzał Europę, odwiedzał najlepsze szpitale, pobierał nauki na uniwersytetach, odkrywał górskie tajemnice, a ludzi leczył za darmo. Być może za jakiś czas, przyszłe pokolenia będą przekazywały taką historię życia Tytusa Chałubińskiego.

Pochodzący z Radomia młodzieniec trafił na Akademię Medyko-Chirurgiczną w Wilnie, w czasie, kiedy historia pisała dla Polski czarny scenariusz. Studia medyczne, początkowo wybrane bez entuzjazmu, dały mu wiedzę i ukierunkowały na działania, dzięki którym stał się żywą legendą Warszawy i Zakopanego, ich wybawicielem i ratunkiem. Studiując równocześnie medycynę i botanikę, najpierw w Würzburgu, a później w Dorpacie, wytyczał ścieżki swojego dorosłego życia – lekarzem stał się z zawodu, botanikiem z pasji. Czytaj dalej Wystawa pt. „Pomiędzy Warszawą a Zakopanem. Legenda Tytusa Chałubińskiego.”

Wystawa w związku z 35. rocznicą śmierci prof. dra hab. n. med. Mariana Górskiego (1908 – 1985)

Od 10 lutego 2020 r. w czytelni Biblioteki Głównej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego będzie można obejrzeć wystawę o prof. dr. hab. n. med. Marianie Górskim (1908 – 1985). Będzie to wspomnienie historii życia i pracy akademickiej zasłużonego lekarza stomatologa, profesora, kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Stomatologicznej Akademii Medycznej w Warszawie w 35. rocznicą śmierci.

Zwiedzający zapoznają się z ciekawą biografią profesora, a także ze zbiorami Biblioteki Głównej WUM i Muzeum Historii Medycyny WUM, poświęcone prof. Marianowi Górskiemu i stomatologii. Ciekawostką wystawy będzie fajka oraz zdjęcia z rodzinnego albumu udostępnione przez prof. Andrzeja Górskiego – Rektora Akademii Medycznej w Warszawie w latach 1996-1999 a prywatnie syna prof. Mariana Górskiego.

Wystawa znajduje się w Czytelni Biblioteki WUM (II piętro Centrum Biblioteczno-Informacyjne) .

Fot. Dział Fotomedyczny

Wystawa pt. „1920-2020. 100 lat nauczania interny. Mściwój Semerau-Siemianowski – ojciec współczesnej kardiologii”

Muzeum Historii Medycyny WUM zaprasza 13 stycznia o godz. 13.00 na otwarcie wystawy pt. „1920-2020. 100 lat nauczania interny. Mściwój Semerau-Siemianowski – ojciec współczesnej kardiologii”, ul. Trojdena 2a, Centrum Dydaktyczne WUM, I piętro.

Wystawa jest objęta honorowym patronatem JM Rektora prof. dra hab. Mirosława Wielgosia.

Ponad 100 lat temu, na początku roku akademickiego 1918/1919 w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego, zorganizowanej w Szpitalu św. Ducha przy ul. Elektoralnej, dr Mściwój Semerau-Siemanowski podejmuje prace jako adiunkt u prof. Kazimierza Rzętkowskiego (1870-1924). W klinice tej Mściwój Semerau-Siemianowski rozwija metody czynnościowych badań serca i układu krążenia, włącza − wynalezione stosunkowo niedawno, bo kilkanaście lat temu − badanie elektrokardiograficzne (EKG) do rutynowych badań pacjentów. Od roku 1920 prowadzi pierwsze w historii uczelni wykłady na temat fizykalnych badań pacjentów internistycznych, nie będąc jeszcze docentem. Można więc uznać symbolicznie, że obchodzimy właśnie 100-lecie nowożytnego nauczania interny i badania układu krążenia w naszej Alma Mater.

Trzydzieści lat później przyjdzie czas na wyodrębnienie się kardiologii z interny. Ale najpierw, jeszcze w latach 20. i 30. ubiegłego wieku, w tym po śmierci swojego przełożonego, dr Mściwój Semerau-Siemianowski bardzo intensywnie tworzy podwaliny kardiologii.

W 1922 roku publikuje rozprawę O czynności samoistnie bijących komór sercowych u człowieka: studium farmakologiczne i patologiczno-fizjologiczne, która stała się podstawą habilitacji. Tuż po niej młody docent prowadzi własne wykłady poświęcone diagnostyce i terapii chorób układu krążenia. Od roku akademickiego 1924/25 organizuje i podejmuje kierownictwo Oddziału Chorób Wewnętrznych w nowym Szpitalu św. Łazarza na ul. Książęcej – pierwszego w Polsce oddziału specjalizującego się w chorobach układu krążenia, z osobną pracownią analityczną, radiologiczną, elektrokardiograficzną, hematologiczną oraz spoczynkowej przemiany materii. W ośrodku powstaje też pokój do badań eksperymentalnych na zwierzętach. Pracownie wyposaża częściowo własnym kosztem.

W 1935 roku wycofuje się z prowadzenia części wykładów dydaktycznych z interny, poświęcając się już tylko zagadnieniom kardiologicznym – w latach 1936-38 prowadzi pierwsze w Polsce, dwutygodniowe szkolenia podyplomowe dla lekarzy z kardiologii. Powołanie samodzielnych struktur polskiej kardiologii przerywa jednak II wojna światowa. Do idei tej wraca prof. Mściwój Semerau-Siemianowski zaraz po wojnie, po powrocie do Warszawy w 1949 roku.

W 2020 roku minie dokładnie 70 lat od czasu, gdy 15 stycznia 1950 roku w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego – czołowym warszawskim ośrodku internistycznym − powołano Sekcję Kardiologiczną Towarzystwa Internistów Polskich (TIP) pod kierownictwem prof. Mściwoja Semerau-Siemanowskiego. W skład Sekcji, poza przewodniczącym, weszli trzej uczniowie i współpracownicy Mistrza: Jerzy Jakubowski (wiceprezes), Dymitr Aleksandrow (sekretarz) i Edward Żera (skarbnik). 70 lat temu rozpoczął się więc de facto formalny proces wychodzenia kardiologii z interny, a nowo powstała Sekcja TIP już cztery lata później stała się Polskim Towarzystwem Kardiologicznym (PTK), co przypieczętowano 28 lutego 1954 roku. O tym wszystkim w 100. i 70. rocznicę wydarzeń przypominamy w murach Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego na niniejszej wystawie.

prof. dr hab. Krzysztof J. Filipiak

Wykład pt. „Warszawskie Szkoły Kardiologiczne – historia badań nad sercem i naczyniami w Warszawski Uniwersytet Medyczny”

Szanowni Państwo z nowym rokiem ruszamy z nowym cyklem wykładów pt. „Koryfeusze warszawskiej medycyny akademickiej i ich szkoły naukowe”.
Już 13 stycznia 2020 r. rozpoczynamy pierwszym wykładem, na którym
prof. Krzysztof J. Filipiak wygłosi prelekcje pt. „Warszawskie Szkoły Kardiologiczne – historia badań nad sercem i naczyniami w Warszawski Uniwersytet Medyczny„.

Prelekcji będzie towarzyszył wernisaż wystawy pt. „1920-2020. 100 lat nauczania interny w Warszawie. Mściwój Semerau-Siemianowski – ojciec współczesnej kardiologii”.

XXIII Festiwal Nauki – wycieczki naukowe pt. „Akademicki trójstyk na Ochocie” oraz „Symbole Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. The best of…”.

XXIII Festiwal Nauki 2019 nabiera rozpędu…

Z tej okazji gorąco Państwa zapraszamy na kolejne wydarzenie organizowane w ramach festiwalu, które odbędzie się 28 września 2019 r. o godz. 9:00, a zatytułowane będzie „Akademicki trójstyk na Ochocie”.
Zbiórka pod budynkiem Rektoratu WUM.

Natomiast w dniu 25 września na kampusie Banacha odbył się spacer pt. „Symbole Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. The best of…”. Wzięli w nim udział uczniowie I klasy ochockiego Liceum Ogólnokształcącego nr 69 im. Bohaterów Powstania Warszawskiego 1944.
Podczas spotkania, które składało się z wycieczki po najciekawszych wnętrzach gmachu Rektoratu oraz Centrum Biblioteczno-Informacyjnego, a także mini-wykładu w auli J. Piekarczyka, prowadzący spotkanie Adam Tyszkiewicz zaprezentował najważniejsze momenty z dziejów uczelni, sylwetki najwybitniejszych medyków i farmaceutów oraz znaki ikonograficzne charakteryzujące dziedzictwo naszej uczelni. Uczestnicy spotkania dowiedzieli się, m.in. kim był Józef Brudziński – patron Szpitala Pediatrycznego, na czym polegać będzie federalizacja WUM i UW, oraz gdzie powstanie wkrótce na terenie kampusu Dom Ronalda McDonalda.

Organizatorem spotkania była Fundacja Rozwoju WUM oraz Muzeum Historii Medycyny WUM.

Oto fotorelacja z wydarzenia ze spaceru „Symbole Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. The best of…”, który odbył się 25/09/2019 r.